Rozdział pierwszy

Ofelia zaczęła dzisiejszy dzień dość „normalnie”. Wstała , zeszła na dół na śniadanie. Jak najszybciej zjadła i wyszła z psem na spacer. Mijała te same domy co wczoraj , te same drzewa , te same sklepy. Dziewczyna nie miała dobrego humoru (zresztą jak zawsze). W końcu doszła do torów i postanowiła wrócić z psem. Wracając jeden straszy mężczyzna :

-Ładnego ma pani psa ! Jak się nazywa ?-zapytał z uśmiechem na twarzy.

-Charon- burknęła nie patrząc na mężczyznę.

-Dlaczego ma tak na imię ? Powinien nazywać się Lucky lub Cynamon a nie takie dziwne imię-powiedział.

-Proszę Pana jak Pan będzie miał psa to sobie Pan go nazwie jak chce a od mojego proszę się odczepić-powiedziała , wręcz krzyknęła.

Mężczyzna spojrzał się na nią jak na chorą psychicznie dziewczynkę i odszedł. Tylko w drodze do domu myślał „Zero szacunku ma to dziecko”.

Po 30 minutach Ofelia wróciła do domu. Spuściła psa ze smyczy i najszybciej jak mogła wbiegła na górę po schodach. Wszystko tam szybko aby tylko uniknąć matki a raczej 20minutowej rozmowy z nią która i tak kończy się kłótnią.

Przed włączeniem laptopa spojrzała jeszcze za okno i nagle zobaczyła tego samego mężczyznę z którym „rozmawiała” rano. Starszy Pan również ją zobaczył. Ofelia spojrzała na niego z pogardą i opuściła rolety.

Gdy laptop był już włączony usłyszała pukanie do drzwi.

-Kochanie otwórz proszę-powiedziała jej mama.

-Boże ! Nie mogę teraz bo muszę zrobić coś ważnego – odkrzyknęła.

-Ale…

-Co ale ?! Nie mogę i tyle ! Przyjdź za 2 godziny! Cześć-powiedziała.

Matka nic sobie nie zrobiła z tego co powiedziała jej córka. Weszła do pokoju i zabrała jej modem od laptopa.

-Co ty do cholery robisz ?!-zapytała Ofelia.

-A na co ci to wygląda ?!

-Zostaw to w tej chwili !

-Bo co ?! Jestem twoją matką to będę robić co mi się podoba a Tobie nic do tego córeczko. Zresztą i tak jesteś od tego uzależniona.

-Tak a wiesz czemu ?!

-No słucham-powiedziała mama która o mało co nie pękła ze śmiechu.

-Bo w świecie realistycznym jestem nikim to chociaż w internecie mnie lubią i mogę być sobą-powiedziała.

-Aaaa nie no to zmienia postać rzeczy…-powiedziała roześmiana matka.

-Wyjdź stąd i oddaj to !

-Hahah już czekaj to Ci dam-powiedziała po czym wyszła.

Ofelia po tym co usłyszała od matki sięgnęła po żyletki i zrobiła to co chciała od samego rana. Delikatnie pocięła sobie nogi.